Ki eki, bazı durumlarda yapım eki olarak kullanılsa da, genellikle ilgi zamiri veya bağlaç olarak bilinir
Yapım eki olarak ki :
İlgi zamiri olarak ki :
Bağlaç olarak ki :
Soru eki ile yapım ekini ayırt etmek için şu özelliklere dikkat edilebilir: Soru eki: Cümleye soru anlamı katar ve kendinden önceki sözcükten ayrı, kişi eklerine bitişik yazılır. Yapım eki: Sözcüklere gelerek onlardan yeni sözcükler türeten eklerdir. Örnekler: Soru eki: "Bu konuyu anladın mı?". Yapım eki: "Göz" köküne "lük" yapım eki eklenerek "gözlük" sözcüğü oluşturulur.
Soru ekleri çekim ekidir. Çekim ekleri, kelimelerin çekimlenerek değişik yerlerde ve görevlerde kullanılmasını sağlar. Soru eki olan “mi” her zaman ayrı yazılır.
Çekim eki ve yapım eki arasındaki farklar şu şekilde özetlenebilir: Anlam değişikliği: Yapım ekleri, kelimenin anlamını değiştirirken çekim ekleri kelimenin anlamını değiştirmez. Sıralama: Yapım ekleri, çekim eklerinden önce gelir. Örnek: "Yolcu bekliyor" cümlesindeki "yolcu" kelimesi, "yol" ve "-cu" eklerinin birleşimiyle oluşmuş ve kelime "yol" anlamının dışına çıkarak farklı bir nitelik kazanmıştır. Ayrıca, ekler kendilerinden önceki kelimelere bitişik yazılır; yalnız, “mi” soru eki her zaman ayrı yazılır.
Ek, sözcük kök veya gövdelerine gelerek onlardan yeni sözcükler türeten veya cümlede sözcükler arasında anlam ilişkisi kurulmasını sağlayan unsurdur. İki ana ek türü vardır: 1. Yapım Ekleri: Sözcüklere gelerek onlardan yeni sözcükler türeten eklerdir. 2. Çekim Ekleri: Kelimelerin anlamını değiştirmeden, cümle içinde diğer kelimelerle ilişki kurmasını sağlayan eklerdir. Bazı çekim ekleri: Çokluk Eki: "-ler", "-lar". Hâl Ekleri: "-i", "-e", "-den", "-de". İyelik Ekleri: "-ı", "-i", "-u", "-ü". İlgi Ekleri: "-ın", "-in", "-un", "-ün". Eşitlik Eki: "-ca", "-ce".
Yapım ekleri, isim veya fiil kök veya gövdelerine eklenerek onlardan yeni isimler ya da fiiller türeten eklerdir. Türkçede sıkça kullanılan yapım eklerinden bazıları şunlardır: İsimden isim yapan ekler: -lik: zeytinlik, şekerlik; -li: köylü, renkli; -siz: evsiz, akılsız; -cil: evcil, otçul; -daş: meslektaş, vatandaş; -inci: üçüncü, beşinci; -msı: acımsı, ekşimsi; -sal: kumsal, evrensel; -ıt: yaşıt; -tı: horultu, cıvıltı. Fiilden isim yapan ekler: -ce: düşünce, eğlence; -acak: giyecek, yakacak; -gan: çalışkan, unutkan; -gıç: bilgiç, dalgıç; -ik: kesik, açık; -ın: yığın, akın; -nç: gülünç, basınç; -ıntı: esinti, çıkıntı; -er: gelir, gider; -maca: bulmaca, kesmece. Fiilden fiil yapan ekler: -t: yürüt-, anlat-; -(a)r: kopar-, çıkar-; -dır: yazdır-, açtır-; -(ı)l: atıl-, yazıl-; -(ı)n: taran-, yıkan-. Yapım ekleri, her zaman çekim eklerinden önce gelir.
Türkçede dört çeşit yapım eki bulunmaktadır: 1. İsimden isim yapan ekler. 2. İsimden fiil yapan ekler. 3. Fiilden isim yapan ekler. 4. Fiilden fiil yapan ekler.
"-ki" yapım eki, isimlere eklenerek yer ve zaman bildiren sıfatlar türetir. Doğrudan eklendiği kelimeler: "bu yılki sınav", "yarınki maç", "dünkü film". "-dE" hâl ekiyle birlikte kullanıldığı kelimeler: "masadaki kitaplar", "duvardaki saat", "evdeki hesap". "-ki" ekinin, cümlede anlam bozukluğu oluşturup oluşturmadığını kontrol etmek için "-ler" çokluk eki kullanılabilir.